Depresję trzeba leczyć

Mówiąc o depresji wchodzimy w gąszcz wielu płaszczyzn i wielu wątków.

Nie jest to jedna i jednolita choroba. Powinno się raczej myśleć o depresjach, o innej depresji o specyficznej konfiguracji czynników wyzwalających u każdego pacjenta.

Czy nie jest ciekawe, że pomimo pojawiania się coraz to nowych leków i badań, ilość chorujących na depresje nadal rośnie, do tego stopnia, że w 2030 roku ma to być najczęstrza choroba na świecie?

Oczywiście wiele faktów o działaniu mózgu i zdrowiu jeszcze nie wiemy ale można zauważyć, że:

  • Poszerza się zakres „objawów” wskazujących na depresję, na która można stosować leki, na przykład zwyczajne ludzkie smutki, melancholie, żałobę wiele osób określa już depresją. Z jednej strony to dobrze, że rośnie świadomośc obecności i leczenia depresji ale z drugiej, bez rozumienia istoty depresji, rośnie ilość ludzi zażywających leki zamiast podjęcia zmiany w sobie i swoim życiu.
  • Lobby farmaceutyczne mające dużą siłę przebicia, dociera do pacjentów i przyszłych pacjentów i lekarzy z informacją, że trzeba brać leki i to wiele lat. Może to stwarzać wrażenie, że nic więcej nie trzeba robić i że jest to „choroba” jak każda inna, leczona tylko lekami. Pomija się lub umniejsza w ten sposób rolę pomocy psychologicznej i psychoterapii, która jest kluczową pomocą dla wielu osób.
  • Edukacja na temat emocji, radzenia sobie z nimi, poszerzanie świadomości o swoich relacjach z ludźmi, uczenie się podejmowania decyzji i wpływania na swoje życie – nie ma bogatego lobby, które zadbałoby o prawdziwą PROFILAKTYKĘ ZACHOROWAŃ NA DEPRESJĘ.

Pojawienie się depresji może wiązać się z :

  1. lękiem, przewlekłym czy napadowym, do którego z czasem może dołączyć nastrój depresyjny,
  2. stresem przewlekłym,
  3. przekonaniami o sobie, ludziach, świecie, które sprzyjają poczuciu braku wpływu na swoje życie, bezradności, braku sensu,
  4. postawami wyuczonej bezradności,
  5. predyspozycjami biologicznymi (role estrogenów u kobiet, geny)
  6. przeżyte traumy fizyczne czy emocjonalne.

Leczenie depresji powinno więc obejmować różne obszary życiowe:

  1. rozumienie lęku i rozwinięcie umiejętności radzenia sobie z nim
  2. poznanie specyfiki swojej depresji – rodzaju przekonań owocujących obniżonym nastrojem i ich zmiana na bardziej antydepresyjne,
  3. rozwijanie aktywności fizycznej, relacji z ludźmi,
  4. tworzenie planów swoich aktywności w celu wychodzenia z bezradności,
  5. rozsądne zastosowanie właściwych leków we współpracy z lekarzem psychiatrą,
  6. udział w psychoterapii, po omówienie z psychologiem jej rodzaju, formy grupowe pobudzają mózg do zmiany, aktywizują, uczą dystansu i sprawczości.
  7. Zastanowienie się nad swoimi celami życiowymi, sytuacją życiową , relacjami z ludźmi, potrzebami, marzeniami.

Formy leczenia zależą oczywiście od ciężkości depresji jak i etapu leczenia.

We wstępnym etapie ważne jest, by poczuć się choć trochę lepiej, pomocną są tu konsultacje psychologiczne, często wsparte lekami antydepresyjnymi przepisanego przez lekarza.

Zgłoszenie się do lekarza psychiatry może pomóc ustalić diagnozę i sposób leczenia oraz kolejność postępowania.

W przypadku depresji o słabszym nasileniu główną formą leczenia może być psychoterapia, w bardziej nasilonych stanach często leczenie zaczyna się od poprawy nastroju za pomocą leków, a potem można rozważać formy psychologiczne.

Praca nad swoimi emocjami pomaga w zapobieganiu nawrotom depresji lub w zmniejszaniu ich stopnia nasilenia.

Wstyd przed zgłoszeniem się do lekarza, by porozmawiać o swojej psychice jest niestety złym doradcą. Na szczęście do poradni zdrowia psychicznego zgłasza się wiele osób chcących sobie pomóc, szczególnie cieszy gdy młodzi ludzie nie czekają latami na pomoc, lecz korzystają z proponowanych form leczenia.

Oprócz poradni zdrowia psychicznego dostępne są również oddziały dzienne jak i całodobowe, gdzie oferowana jest psychoterapia i leczenie farmakologiczne dla osób z depresją .

Informacje o dostępnych najbliżej miejscach dowiemy się na konsultacjach indywidualnych w poradni.